Vdes trajneri i njohur kosovar i karatesë pas infektimit me Covid-19

Trajneri i njohur i karatesë në Kosovë, 38-vjeçari Flamur Shasha, ndërroi jetë shkaku i infektimit me koronavirus. Ai ishte njëri nga 6 personat e prekur me COVID-19 që kanë vdekur të shtunën. 

Lajmin për vdekjen e Shahës e ka bërë të ditur Federata e Karatesë së Kosovës me anë të një njoftimi.

“Me pikëllim te thellë morëm lajmin për ndarjen nga jeta të ish-karateistit, trajnerit nga klubi i karatesë Ippon Peja Flamur Shasha.

I ndjeri ishte nder karateistët me mirë te gjeneratës se tij kosovare, ku ishte shumë i përkushtuar në karate.

Shasha ishte kampon i shumëfishte i Kosovës junior dhe seniorë dhe anëtar Përfaqësueses se Kosovës, ku ai kontriboj shumë në avancimin te karatesë pejane dhe kosovare se bashku me shumë bashkëgarues

Prandaj në emrin tim, te bordit drejtues te FKK-së trajnerëve, gjyqtarëve dhe gjithë komunitetit te karatesë kosovare u shprehu ngushëllimet me te sinqerta familjes Shasha qe do te mbetet çdo herë në kujtese e komunitet te karatesë mbare shqiptare”, shkruhet në njoftimin e FKK-së.

Një ditë para vdekjes së Flamur Shashës, i vëllai i tij Demush Shasha kishte postuar një shkrim në Facebook. Postimi është shkruar nga Klinika Infektive në Prishtinë, madje nga dhoma ku Flamuri bënte betejën e tij të fundit për jetë.

Demush Shasha kishte ftuar të gjithë ata që nuk po besojnë se virusi COVID -19 ekziston.

“Ejani me mua këtu në dhomë e shikoni monitorët e shenjave të jetë, … kurse nga ballkoni mund t;i shihni furgonët për transportin e të vdekurve”, kishte apeluar skeptikët Shasha.

Postimi i plotë i Demush Shashës drejtuar atyre që e shohin me skepticizëm pandeminë:

Ne shtrat lidhur per oksigjen e nxjerrim vellaun nga autoambulanca dhe me force shtyme ne perpjeten e lehte per te hyre ne Infektive.

Gjeja e pare qe verejta duke hyre ne Infektive jane rendi i furgonave te funeralit qe jane ne pritje te kufomes se radhes. Ndosha per shkak ngjyres se zeze se tyre, mbishkrimin “FURGON FUNERALI”, punes qe bejne apo gjitha ketyre sebashku – frika me kaploj.

Brenda Infektives ne pranim personat e veshur nga koka deri ne kembe ne te bardha. Fytyra nuk iu shihet nga maska. Skena eshte e njejet sikur ne serialin e Chernobylit. Frika kaloj ne nivel tjeter.

Deri sa une jam i humbur ne cdo gje qe po ndodh dhe deri sa nen zhurmat e rrotave te shtratit te oksigjenit jam duke u munduar me kuptu se si ndodhi qe vellau kaq shpejt humbi zotesine bazike te trupit – te merr fryme…motra kujdestare nderpret keto mendime me ze te larte, dhe te qarte, duke perseritur disa here pyetjet pasi qe edhe ajo po kupton konfuzionin i cili eshte brenda kokes time.

Nga pranimi, permes nje lifti te madh, kalojme neper nje korridor te gjate i cili ishte aq i paster dhe vizellues sa qe mu duk sikur akull patinazhi.

Perderisa une jam duke ecur si nje mumje, stafi mjekesor me duken sikur ata mekaniket ne pit-stopin e Ferrarit. Cdo gje para syve te mi po zhvillohet me shpejtesi dhe perpikeri te rrufeshme.

Pas pak minutave vellau eshte tani i shtrire ne dhomen e Infektives. Stafi mjekesor eshte rreth tij duke siguruar qe te pranoj kujdesin e nevojshem. Pasi qe me njoftuan per gjendjen e vellaut dhe hapat para nesh, dalin nga dhoma sikur trimat per ne betejen e radhes.

Vellau eshte ne gjendje stabile, por nuk mund te merr fryme pa aparat oksigjeni, nuk mund qendroj ne kembe apo te shkoj ne tualet vet. Bisedojme shkurt dhe me thote qe ka dhimbje ne gjoks sa here qe merr fryme. Pa zgjatur, e le rahat te pushon.

Tani e observoj dhomen.

Dhoma eshte shume e paster dhe shtreter jane te rinj. Dritaret jane te gjata dhe po lejojne plot drite nga jashte. Aparatura mjekesore duket e re. Ashtu edhe dollapat. Dhoma ka nje ballkon te madhe dhe nje pamje te kendshme.

Keto observime nderpeu vetetima. Fillon shiu. U ndjeva i lehtesuar. Nuk di pse, iu gezova shiut. Edhe vellau po shof, mbrapa maskes se oksigjenit, se po buzeqesh.

Dera kersiti. Me shpejtesi po futet pacienti i radhes ne dhome. Ndihmova aq sa mujta qe te rahatohet ne shtrat. E shikoj – eshte nje i moshuar i cili duket ne gjendje edhe me te rrende se vellau im.

Rreth tij, engjujt e veshun ne te bardhe. Me sjellje te jashtezakonshme, e me profesionalizem edhe me te madh.

Kur perfunduan me pacientin, shkuan me shpejtesine e njejet qe kane ardhur perseri mbrapa ne beteje.

E shikoj shoqeruesin e moshuarit qe sapo erdhi. Duket i humbur sikur une. Shkembyem ca fjale kurtoazie.

Nuk kaloj shume kohe dhe erdhen motrat per te ofruar trajtimin e rregullt pacienteve.

Po i shikoj deri sa po kujdesen. Njera nga to dul jashte dhe u ul ne karrigen e ballkonit sa per te marr pak fryme dhe drite diellit qe perseri kishte dalur. Bisedova me te, me interesoj kush ishte, qe sa eshte ketu ne infektive dhe si po e perballon gjithe kete. Pergjigjet e saja ishin modeste dhe plote miresjellje.

Ka ardhe nata. Para meje jane tani keta monitore qe tregojne gjendjen e pacienteve. Interesant si ndryshojne perceptimet per jeten. Ka plot gjera deri me sot qe kam konsideruar te rendesisshme. Tani nuk ka me. Keta monitore jane e vetmja gje e rendesishme.

Nata eshte e qete. Zhurma e vetme qe eshte diku ne mes irritueses dhe e frikshmes eshte zhurma e monitorave zemres dhe e aparatave te oksigjenit. Zhurmat e tyre nuk nderprehen asnjehere. Sikur jane aty per t’na kujtuar ftohesine dhe ashpersine e virusit COVID19.

Po mundohem te racionalizoj cdo gje qe po ndodh. Vellau eshte ne gjendje stabile, por nuk mund te merr fryme pa aparat oksigjeni. Mjeket kane ofruar gjithe kujdesin qe munden, dhe tani thjesht duhet pritur. Duhet pritur perfundimin e betejes se COVID19 dhe organizmit te vellaut tim.

Ne keto momente mendoj edhe per raste me te renda se vellau im. Sa veshtire mund ta kene ata.

I ulur ketu para ketyre monitorave, dhe zhurmes irrituese te aparatave oksigjenit, mendoj edhe per ata qe thone se ky virus nuk eshte asgje, eshte thjesht grip. Sdi cfare t’iu them atyre.

Ndoshta, gjeja e vetme qe iu kisha thone eshte – eja ketu, ulu afer meje. Flasim sebashku se si ndodhi qe nje 38 vjecar per 10 dite humbi fuqine qe te merr fryme. I shikojme bashke keta monitora. Ndegjojm bashke kete zhurme ferri qe vie nga aparati oksigjenit. Ndegjojm ulerimen e njerzve qe ne aktin e fundit te tyre refuzojne edhe oksigjenin vetem qe vdekja t’i shpetoj nga e gjithe kjo. Dalim ne ballkon dhe shikojme se si futet kufoma e radhes ne furgonin e funeralit.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Content is protected !!